آسمان مال من است

 پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است

 چه اهميت دارد

 گاه اگر مي رويند

قارچ هاي غربت ؟

و فضا پر شده از عطر دلارای خداوند بزرگ

و تو جاری شده بودی چون رود

باهمان زمزمه ی جادویی

در همه چشم و دل و جان و تنم

"نغمه ی مرغ شباویز

عطر خوب شب بو

و سکوت من و شب در هم آمیخته بود"

ترس گمگشتن و دلشوره ی از تاریکی

ز دلم پر زده بود

و هراس گذر ثانیه ها بی قرارم می کرد

لحن زیبای کلامت و حریر سخنت

نرم نرمک زنوازش چو غزل

می نشست بر دل من

غرق دریای وجودت شده بودم آن شب

و تو آرام و عمیق نگهم می کردی

و ندانستی در آن گرماگرم

شب چشمان تو و راز تو و مخمل ناز نگهت

می کشانید مرا تا به کجا...........

.

.

.

سالها میگذرد زان شب رویایی ناب

وکنون جای تو خالیست

میان من و خاموشی شب

وسکوت...........

و سکوتم همه فریاد من است

و هراسم گذر ثانیه هاست

که چه آرام و خرام

غافل از خاطر آزرده ی من

از کنار شب من میگذرند

آه از فاصله ها که چنین بی رحمند.........

                                                    شیدا:

و سکوت را نیز

.

.

اما کاش گاهی

طنین نفس هایت

تنهایی و سکوت مرا در هم می شکست........

                                                        شیدا:

سکوتی رمز آلود

آرامشی بس عمیق

و رها شدن از من من

نزدیک نزدیکم

نزدیک به خدا.........

                                                  شیدا:

بی خبر از خویشتن خویش و آنچه  گذشته است و میگذرد

خسته ام از بیداری......................

دستانم را به زنجیر بکش

پرده ی سیاهی بر دریچه ی قلبم بیاویز

چشمانم را بر روی هر چه دیدنست ببند

و گوشهایم را بر روی هر چه شنیدنیست

بر لبانم مهر سکوت بنشان

بگذار کمی بخوابم

و دمی آرام گیرم

خسته ام از بیداری..............

خسته....!!!

                                                  شیدا:

هنگام وداع تو درخت تاک خانه می گریست

تو خندیدی و ناباورانه پرسیدی باران می بارد!!!!؟؟؟........

و ندانستی چه سوزناک در دل میگریم من

اکنون اشکهای تاک خشکیده اند

اما هنوز چشمان همیشه در انتظار من

بارانی است.............

                          شیدا:

نگاهم همراه با او پر کشید

تا دور دستها

تا افق

تا بدانجا که از نظر ناپدید گشت

بغضی سنگین چتری در گلویم گشود

پرده ی اشک چشمانم را تار نمود

و طعم شورش

لحظه ی پر گشودنش را برایم تداعی نمود

وباز هم غرق در حسرتم

و ای کاش ها لحظه ای رهایم نمی سازند

کاش هرگز آن غروب زمستانی غم انگیز فرا نمی رسید

"به یاد عزیز سفر کرده مان وحید"

                               شیدا:

با عرض معذرت 

از اینکه این چند روز  بهتون سر نزدم 

ده روز پیش وحید عزیزمون از این دنیای فانی 

پر کشید و به دیدار دوست شتافت 

نبودنش خیلی برامون سخته 

از همه شما میخوام برای شادی روح پاکش

دعا کنید .

وبرای مادر داغدارش و همه ماکه خداوند صبر عنایت کند

با تشکر از همه شما عزیزان

                                        شیدا

در این بیغوله ی دنیا

میان این همه چون و چراهایی

که همچون گردبادی سرکش و مهلک

به هر سو می کشاند پیکر فرسوده ی من را

نمی دانم که فردایم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم

لیک می خواهم

که چون نیلوفرآبی بیابم آفتابم را

رهایی یابم از هر بندی و دستی

و بنشینم کنار چشمه ی ادراک

بنوشم از زلال آبی ایمان

شوم لبریز از حس شکوفایی

به دست آرم سکوتم را

و دریابم خدایم را

و دریابم خودم را من

الهی رهنمایم باش.......

                                شیدا:

ز دیگر گونه زخمم می کنند درمان

خیال روزهای رفته و این دل

که در جنگ است دائم

با نهیب خاطر و فکرم

و جسمم در تضادی سخت می جنگد

که روحم با دگر "جزعی" عجین گشته

و تن و روح مرا یکدم گریزی نیست!!!...

با خویش نجوا میکنم

تا او جوابم رادهد

یا رب الها میکنم

تا از فراز آسمان

نوری رسد بر قلب من

مستانه و بی پا و سر

در خویش غوغا میکنم

یا رب رهایم کن دگر

از بند جسم خسته ام

با روح خود هر لحظه من

هنگامه بر پا میکنم

یا درد من درمان بگن

یا هستی ام از من بگیر

می خواهمت هر لحظه من

جان را فدایت میکنم

دل غصه دارت می شود

جان بی قرارت می شود

وقتی عروج و وصل را

از تو تمنا میکنم

یارب رهایم کن دگر

از بند جسم خسته ام

گردم جدا از این زمین

رجعت از این دنیا کنم............

                                                  شیدا

چرا که می یابمت در خاطره ام و احساسم.........

                                                        شیدا:

چه جاي ماه ،

كه حتي شعاع فانوسي

درين سياهي جاويد كورسو نزند

به جز قدمهاي عابران ملول

صداي پاي كسي

سكوت مرتعش شهر را نمي شكند

***

به هيچ كوي و گذر

صداي خنده مستانه اي نمي پيچد

***

كجا رها كنم  اين بار غم كه بر دوش است ؟

چرا ميكده آفتاب خاموش است !

ولي از روزگار مي ترسم!

                                     زنده یاد حسین پناهی

کم و کم کم

من و خلوت

لبی تر می کنیم آهسته و نم نم

حریفم خلوت و ساقی سکوت ساکت صحرا

و من خاموش خاموشم

و چشم انداز من تا چشم بیند دشت

همین است و همین بازی است

و دیگر هیچ و دیگر هیچ..........

آوای تو می خواندم از لایتناهی

آوای تو می خواندم از شوق به پرواز

شبها که سکوت است و سکوت است و سیاهی

ای عشق تو را دارم و دارای جهانم

همراه تویی هر چه تو گویی و تو خواهی

پچ پچی می آید از ان سوی من

یک نفر در نیمه شبهای سیاه

نور پاشی می کند بر روی ماه

یک نفر هر شب صدایم میکند

بعد در باران رهایم میکند

یک نفر هر شب شبح میسازدم

تا به قعر وهم می اندازدم

آه ما واماندگان عنصریم

آه ما از غربت انسان پریم

آنکه از ما بهتران با اوست کیست

بهتر از تنهایی ما دوست کیست

در خود گم شدم و در پی پیدا کردن من  من هستم

از راهی میگذشتم بی هدف و خواب الود

فانوسی کوچک چراغ راهم بود

با نوری اندک

  ناگاه فانوسم  را گرد باد

اندیشه از دستم ربود

گیج و منگ

از خوابی طولانی بیدار شدم

ودیگر به دنبال فانوس برای روشنی راه نیستم

 چلچراغی بایدم .

مسیر طولانی و سخت و بیراهه بسیار

وتنها یاد او وشتیاق وصالش

مرا به وجد میاورد

برای ادامه مسیر

الهی راهنمایم باش..........

آمین.......

                                شیدا:

مادر بی بدیل بود و نبودها !

هر چه درخشندگی است و عطر

نثار چشم های شفاف هم سفرانم

با لذت گس شاه بلوط حیات

زیر دندان تنفس هاشان !

.

.

زندگی ! ای زندگی !

اما آیا به جز نگاه ما

زلف خود را

در آیینه ی صورت چه مخلوقی شانه خواهی کرد؟

                                                 زنده یاد حسین پناهی

ای تو آئینه ی هر پاکی

ای پاک

با تو باور کردم

که جهان خالی از آئینه پاکی ها نیست

شبی از شبها

تو مرا گفتی :شب باش

من که شب بودم و شب هستم

و شب خواهم بود

شب شب گشتم به امیدی

که تو فانوس نظر گاه شب من باشی

شبی از شبها

یاد من پاورچین پاورچین

از در خانه برون رفت

و ندانستم کی باز امد

و کجا بود

آنقدر بو بردم

که تنش بوی دلاویز تو را

با خود داشت.......

از قاب پنجره ای که ماه کم کم در آن رنگ می بازد

به گرگ و میش آسمان می نگرم

تمام شب پلکهای قهر آلودم

از هم دوری گزیدند

و من نیلوفرانه به گرد خاطرات تو

پیچ و تاب می زدم

اینک سپیده در انتظار دمیدن است

وچشمان خسته ی من

در انتظار لحظه ای خاموشی

خاطراتت را در زیر پرده ی رنگ باخته ی شب پنهان می کنم

در اندیشه ی شبی دیگرم

و خواب چشمانم را دزدانه می رباید............

                                       شیدا:

تولدی دوباره

و باران آهسته و بی امان

بر روی چشمانم آواز می خواند

سوزناکتر از همیشه

و خوب می دانم من

این نشانه ی آغاز تولدی دوباره است........

                                                          شیدا:

به خاطر محبت و مهربونی شما عزیززان

 از همه تون تشکر میکنم .

 امیدوارم لایق لطف و محبت  شما باشم.

                                                    شیدا :

چند روزی رو مجبورم نباشم

دلتنگتون میشم بینهایت

مواظب خودتون دلهای مهربونتون و

ارزوهای قشنگتون باشید

دوستون دارم

                  شیدا:

گرچه با یاد توست ثانیه هاش

آرزو باز میکشد فریاد

در کنار تو می گذشت ایکاش..........

حسرتی ماند و